چگونه قضاوت نکنیم تا ارتباط ایجاد کنیم؟ 

چگونه قضاوت نکنیم تا ارتباط ایجاد کنیم مستلزم آموزش و بکارگیری آن در زندگی است .مهارتی که آموختنی ست ارتباط موثرو قضاوت نکردن  و ترک  قضاوت  کردن از دیگران و چگونه  با دیگران رفتار  کردن مستلزم  یادگیری و آموزش است.

مهارت های عمومی و آموزشی که نیازمند یادگیری آن هستیم و به میزان تحصیلات،موقعیت اجتماعی وسن مخاطب بی ربط است .

عادت نظر دادن در مورد  دیگران بدون اینکه بخواهند (نظر بدیم ) ناشی از انتخاب هادت های رفتاری اشتباهی است  که بر گزیده ایم  و دانسته های غلطی است که ما را به بیراهه کشاند و باعث شده یکی دیگر از مهارت ها را به نادرست از آن استفاده کنیم و بدلیل کار برد اشتباه  خود را از دیده دیگران منفورترین نشان میدهم و عاملی میشود برای عدم ارتباط موثر.

آیا تا به حال شده بپرسید چرا باید شما نقد کنید .؟ و دیگران را مورد قضاوت قرار بدین؟ آیا من به آن معلومات کافی و جامع رسیده ام که باید دیگران را مورد قضاوت قرار دهم؟

آیا نظر من برای همگان قابل قبول است ؟ یکی از عادت های زشت در ارتباطات اجازه دادن بخود برای نظر دهی به دیگران است و بدلیل انجام این رفتار از سوی مخاطب ما کم کم به شکل یکی از عادت های ما در آمده است  و نا خواسته جزئی از خود ما شده است .

عادتی که بدلیل نا آشنا بودن به بازخوردهای آن را به عنوان دقیق بودن و موشکافانه عمل کردن بکار میبریم!

چنانچه بخواهیم چگونه قضاوت نکنیم تا ارتباط ایجاد کنیم مستلزم  آنست که این عادت زشت ارتباطی را به شکل زیبا و قابل قبولی تغییر دهیم  و از قضاوت دیگران رها شویم با بکار گیری چند تکنیک کوتاه میتوان خود را از مخمصه بوجود آمده تا اندازه ای رها کرد . یکی از این راهکارها سوال و سوال کردن  از مخاطب است با پرسیدن آنچه ذهن ما را به آن مشغول کرده ما را از پیش فرض های بعدی رها میکند   .

تکنیک دیگری که میتوان بکار گرفت دانستن این است که:

چه نیازی هست که قضاوت کنیم ؟آیا  تمام اطلاعات  مربوط به مخاطب را ما  باید بدانیم بدانیم؟ ما کجای این ماجرا هستیم ؟ چرا باید از تمام و کمال ماجرا باخبر باشیم ؟

اصرار بر دانستن اطلاعاتی که نه تنها موجب پیشرفت ما نمیشود بلکه همانند سرعت گیر عمل می کند در آینده ای نچندان دور ما را از دیگران جدا نموده و درحاشیه ارتباطات نگه خواهد داشت . در قضاوت با برداشت های ناقص و شناخت نا معتبر از دیگرانی باعث قرار دادن موانع ارتباطی بین دیگران و خود می شویم

عادت به قضاوت و واکنش افراد نسبت به آن چگونه است ؟

چنانچه از کل گویی در جواب مخاطب مان صرف نظر کرده وکمی جواب هایمان را کامل نر بگویم راه قضاوت کردن دیگران از خودمان را سد می کنیم در واقع با گفتن چند کلمه ای یکی از ابهامات مخاطب مان باز شده و باعث می شود کمی فاصله ها به یکدیگر نزدیک تر شود

با سوال کردن راه قضاوت کردن را می بیندیم و اینکه چرا باید اجازه رفتارهایی را به خودمان بدهیم که چندان از عواقب آن ایمن نخواهیم بود .

اما اینکه ما قضاوت کنیم در مورد دیگران یا دیگران نسبت به ما قضاوتی داشته باشند متفاوت عمل می کنیم .حال اگر از ما قضاوتی بشود با تندی پاسخ گو هستیم ولی چنا نچه قضاوت کنیم پسندیده محسوب می گردد که این رفتار با دو برداشت متفاوت جای تعمل دارد؟

در ادیان و تعالیم دینی ما سفارش به انتخاب رفتارهایی شده که بتواند ما را از حفظ نماید و آنچه بر خود نمی پسندیم برای دیگران نیز نپسندیم . چنانچه تعالیم گرفته شده را نهادینه کنیم

کمترآسیب خواهیم دید. و  می توان از قضاوت دیگران خود را جدا ساخت قل از اینکه ما را جدا کنند .آیا قضاوت ما کمکی به رشد خود و مخاطب مان می کند ؟؟